Άρθρο του Νίκου Νυφούδη στην εφημερίδα “Μακεδονία της Κυριακής”
Το νιώθουν όλοι πλέον. Το βλέπουν πιο καθαρά μετά τον πόλεμο. Η Ευρώπη το ζει, άλλοι προετοιμάζονται για τα πολύ χειρότερα άλλοι βλέπουν σαστισμένα την καυτή πατάτα στα χέρια τους.
Το θυμάμαι σαν χθες, ήταν σε μερικά live μετά το άνοιγμα της εστίασης στην πρώτη πανδημία να τονίζω πως τα αποτελέσματα της κατάστασης που ζήσαμε θα τα δούμε σε δύο χρόνια.
Προφανώς και δεν ήμουν ούτε προφήτης, ούτε το παίζω ξερόλας, ούτε παραπάνω έξυπνος. Με τόσα πολλά χρόνια στο επιχειρείν άκουγα, αισθανόμουν και παρατηρούσα.
Ήταν δεδομένο πως τα «παυσίπονα» που δόθηκαν θα γιάτρευαν τον ασθενή. Όπως και ήταν σίγουρο πως ο καρκίνος δεν είχε γιατρευτεί. Γιατί δεν αντιμετωπίστηκε παρά με επικοινωνιακούς όρους. Κανείς δε νοιάστηκε να σχεδιάσει θεραπεία. Και τώρα βλέπουμε την «ασθένεια» να αποτελειώνει τους ευάλωτους. Αυτή τη φορά τους κοινωνικά ευάλωτους.
Σήμερα τα λουκέτα είναι περισσότερα από ποτέ και θα είναι ακόμα παραπάνω με τα αποτελέσματα να παραμένουν άγνωστα έως και σήμερα. Η Ελλάδα έχει χωριστεί σε τουριστικά και μη τουριστικά μέρη. Σε αυτούς που αποταμιεύοντας το καλοκαίρι πηγαίνουν διακοπές στο Ντουμπάι και σ’αυτούς που αποπλήρωνουν τις δόσεις από την πιστωτική που χρησιμοποίησαν στις ολιγοήμερες καλοκαιρινές τους διακοπές. Λίγοι οι πρώτοι, πολύ περισσότεροι οι δεύτεροι. Χωρίς λεφτά από το καλοκαίρι η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών και των επαγγελματιών.
Η Ελλάδα έχει χωριστεί σε αυτούς που έχουν, σε αυτους που τα βγάζουν όπως μπορούν χωρίς να αποταμιεύουν και σ’ εκείνους που θα τους σπάνε την πόρτα για να τους βγάλουν από το σπίτι. Το έχω δει, το έχω ζήσει στην Μεγάλη Βρετανία. Αυτά ζηλέψαμε αυτά θα βιώσουμε.
Σήμερα, χωρίς αυτό να είναι η μόνη αιτία, η τρέλα, οι ασέλγειες, οι γυναικοκτονίες, χτυπούν κόκκινο. Δε νομίζω αυτό να φύτρωσε ξαφνικά, άσχετα αν μου πει η γυναίκα μου, Χριστίνα Κανατάκη, μην τα μπερδεύεις.
Είμαστε άραγε μαθημένοι στις κρίσεις όπου θα περάσει και αυτή; Ή είμαστε γονατισμένοι από τα δέκα χρόνια μνημόνια, δύο πανδημίας και τώρα πόλεμο όπου θα μας αποτελειώσει; Απάντηση δεν έχω. Ελπίζω στο πρώτο!