Με αφορμή τη συμμετοχή μου την εβδομάδα που μας πέρασε, στην ημερίδα της Περιφερειακής Παράταξης Οικολογία – Πράσινη Λύση, θα ήθελα μια και πλησιάζει ο καιρός που ο Δήμαρχος πρέπει να πάρει την τελική του απόφαση για το μέλλον της, να θυμίσω ορισμένα σημαντικά στοιχεία.
Πλατεία Ελευθερίας. Η πλατεία εισόδου στην πόλη της Θεσσαλονίκης από τη θάλασσα. Ο τόπος του βουβού πόνου για δεκάδες χιλιάδες συμπολίτες μας που κάποτε συγκεντρώθηκαν εκεί για να σταλούν σε ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή για τους περισσότερους. Χωρίς μεν αλλά. Σημείο αναφοράς για την Ιστορία της πόλης.
Παρόλα αυτά η Πλατεία Ελευθερίας για τους ανθρώπους της γενιάς μου είναι ένα υπαίθριο πάρκινγκ με μεγάλη κίνηση, ενώ για τους μικρότερούς μου είναι «το άνοιγμα στο τέλος της μοδάτης Καλαποθάκη». Σίγουρα δεν ευθύνονται γι’ αυτό οι ίδιοι αλλά όλοι όσοι αποτύχαμε να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις ώστε να τους ενημερώσουμε.
Δεν της αξίζει.
Μία πόλη έχει μνήμες
Το Πάρκο Μνήμης θα πρέπει να γίνει ο τόπος συμφιλίωσης αυτής της πόλης με το παρελθόν της. Η πόλη πρέπει να είναι περήφανη για την πολυπολιτισμικότητά της, ώστε να καταφέρει να την ξαναβρεί. Αντί να αποκλείει, να συμπεριλαμβάνει. Και μία τέτοια προσέγγιση θέλει τα σύμβολά της. Το Πάρκο Μνήμης θα ήταν ένα τέτοιο σύμβολο.
Δεν είναι αμελητέο ότι μια τέτοια προσέγγιση -ιστορική, πολιτική και τουριστική- ξεκίνησε η διοίκηση Μπουτάρη την προηγούμενη δεκαετία. Η επιλογή του είχε σαφή οικονομικά οφέλη για την πόλη, ενώ την ίδια στιγμή συνέβαλε και στην πολιτική στενότερων δεσμών με λαούς και χώρες με τις οποίες η Ελλάδα ως χώρα επιθυμεί να βρίσκεται κοντά.
Μία πόλη έχει ανάγκες
Το Πάρκο Μνήμης είναι η μεγάλη ευκαιρία ενός νέου ισχυρού πράσινου πνεύμονα στο απόλυτο κέντρο της πόλης. Η Θεσσαλονίκη βρίσκεται ούτως ή άλλως πολύ χαμηλά στην κατάταξη για ανά κάτοικο πράσινο που δεν αγγίζει καν τα 3 τ.μ. Δεν υπάρχει χώρος για ένα ακόμα πάρκινγκ. Το κέντρο μιας πόλης δεν μπορεί να είναι ένας χώρος που απλώς δεν μπορούμε να αποφύγουμε. Δεν μπορεί να είναι ένας χώρος που μένουμε όσο πιο λίγο γίνεται.
Άλλωστε κι εγώ ως κάτοικος του κέντρου, με 2 παιδιά σε ηλικία που πρέπει να εξοικειωθούν με το περιβάλλον δεν μπορεί να περιμένουμε το Σαββατοκύριακο για να εκδράμουμε. Άλλωστε η πόλη πρέπει να δημιουργεί τη στρατηγική της με βάση τις ανάγκες κυρίως των κατοίκων της.
Μία διοίκηση έχει συνέχεια
Πέραν όμως από τις μνήμες και τις ανάγκες, πέρα από τα σύμβολα και από την καθημερινότητα, υπάρχει και ένα ζήτημα πολιτικό-διαχειριστικό. Η διοίκηση μιας πόλης έχει συνέχεια. Η ανάπλαση της πλατείας Ελευθερίας αποτέλεσε προεκλογική δέσμευση για τη διοίκηση Μπουτάρη και ίσως το τελευταίο μεγάλο έργο της θητείας του. Έργο όμως που θα είχε τη χαρά να ολοκληρώσει και να εγκαινιάσει η νέα διοίκηση του Δήμου, υπό τον Κωνσταντίνο Ζέρβα. Οι πόλεις, όπως και τα κράτη, πρέπει έχουν συνέχεια. Η πορεία τους δεν μπορεί και δεν πρέπει να ανακόπτεται από μικρότητες, κόντρες και μικροπρέπειες που μοναδικό χαμένο θα έχουν την ίδια την πόλη.
Έμμεση αναφορά σε «φωνές» για νέα διοίκηση
Η πλατεία Ελευθερίας κινδυνεύει να γίνει η τρανή απόδειξη της αδιαφορίας μας για τις μνήμες και για τις ανάγκες. Και συνάμα η τρανή απόδειξη της ματαιοδοξίας της κάθε διοίκησης. Δεν υπάρχει χώρος για διοικήσεις που προτάσσουν τον εαυτό τους. Η πόλη μας έχει ανάγκη από φωνές που θυμίζουν τις μνήμες και τις ανάγκες μας. Φωνές. Σαν εκείνες που ακούν όλοι όσοι κλείνουν τα μάτια κάθε χρόνο και αποδίδουν φόρο τιμής στους ανθρώπους μιας άλλης εποχής που ξεκίνησαν απελπισμένοι το ταξίδι χωρίς επιστροφή.
Έχοντας αυτά στο μυαλό μας, η πόλη έχει ανάγκη για ένα ισχυρό μνημείο συμβολισμού που μέσα του ως απάντηση στο σκοτάδι που κάποιοι επιλέγουν, θα προτάσσει τις παιδικές φωνές που θα μεγαλώνουν στην αγκαλιά του. Αυτό είναι το δικό μου αφήγημα
*Δημοσιεύθηκε στη “ΜτΚ” στις 13.03.2022