Άρθρο του Νίκου Νυφούδη στην εφημερίδα “Μακεδονία της Κυριακής”
Στην εποχή του Netflix, του Instagram, του TikTok και της Black Friday αναρωτιέσαι αν μπορούν να υπάρξουν Πολυτεχνεία. Τα επίδικα παραμένουν στην βασική τους έννοια σχεδόν ίδια. Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία.
Προφανώς και το ποσοστό υποσιτισμού από το 1973 στο 2022 έχει αλλάξει δραματικά αλλά άλλη είδους φτώχεια βαραίνει τα ελληνικά νοικοκυριά και τους νέους της εποχής. Δάνεια, χρέη στους λογαριασμούς και μια σύγχρονη ζωή με πολλά βάρη από το καλημέρα. Δυσβάσταχτα για χιλιάδες νέους που αδυνατούν να κάνουν οικογένεια νωρίς ή να σχεδιάσουν το μέλλον τους.
Παιδεία. Πόσο δημόσια και πόσο δωρεάν είναι πλέον; Όταν κάνεις ιδιαίτερα στο παιδί σου από το δημοτικό. Και δεν είναι η ανάγκη. Είναι δυστυχώς η φιλοσοφία μιας κοινωνίας που εμποτίστηκε με τη κοινωνική νομιμοποίηση της παραπαιδείας. Αντί να απαιτήσεις σαν κοινωνία καλύτερα σχολεία, διαρκής επιμόρφωση εκπαιδευτικών, ολοήμερα, ενισχυτική διδασκαλία έχουμε αποδεχτεί ότι το ρόλο αυτό θα τον παίξει το φροντιστήριο άρα ο γονέας θα πρέπει να βγάζει παραπάνω εισοδήματα ή «να κόψει» από αλλού για να καλύψει το κόστος.
Τότε το 1973 υτπήρχε στη Χούντα το πρόβλημα της φοίτησης παρουσίας αστυνομικών, χαφιέδων και με πιστοποιητικό πολιτικών φρονημάτων. Για πολλά χρόνια αυτά τα ξεχάσαμε. Το μεγαλείο που έφερε η μεταπολίτευση. Το τέλος του διχασμού, το τέλος να πληρώνεις για αυτά που πιστεύεις. Τώρα τελευταία μερικά από αυτά επανέρχονται ανατριχιαστικά. Όταν ένας 20χρονος φοιτητής κάνει μάθημα και δίπλα του είναι μια διμοιρία ΜΑΤ που φυλάττει ένα άδειο κτήριο που θα γίνει κάποτε μια βιβλιοθήκη. Όταν μιλάει με την φίλη του και περνάει από δίπλα του για έλεγχο η Πανεπιστημιακή Αστυνομία που την ακουλουθεί μια διμοιρία ΜΑΤ να την φυλάει. Ανατριχιαστικά πράγματα το 2022. Κατάντια και τρόμος για το αύριο.
Και εδώ έρχεται η Ελευθερία. Ελεύθεροι να πούμε τα πάντα ( ; ) να γράψουμε τα πάντα, να ανεβάσουμε που είμαστε, τι τρώμε .Κανένας δεν μας εμποδίζει να ψηφίσουμε αυτό που θέλουμε. Όμως την ίδια ώρα κάποιοι μας ακούνε. Τα δεδομένα μας καταγράφονται και αξιοποιούνται στην καλύτερη περίπτωση για διαφημιστικούς λόγους και στην χειρότερη για εκβιασμό. Αρκεί να μην σηκώσεις κεφάλι. Αρκεί να ζεις όπως οι άλλοι. Πόσο ελεύθερο είναι αυτό στο τέλος;
Προφανώς σήμερα, μια χούφτα ηρωικοί φοιτητές δεν φτάνουν για να αλλάξει κάτι. Σήμερα χρειάζονται μια χούφτα ηγέτες για να αλλάξει η ρότα της ανθρωπότητας. Όμως δυστυχώς βλέπουμε παρανοϊκούς Παπαδόπουλους να ξεφυτρώνουν διαρκώς.