Άρθρο του Νίκου Νυφούδη στην εφημερίδα “Μακεδονία της Κυριακής”
Συμπληρώθηκαν 80 χρόνια από το Μαύρο Σάββατο της Θεσσαλονίκης. 11 Ιουλίου 1942. Οι Ναζί συγκεντρώνουν στην πλατεία Ελευθερίας κάτω από τον καυτό καλοκαιρινό ήλιο όλους τους άντρες Εβραίους της Θεσσαλονίκης ηλικίας 18 ως 45 ετών.
Υπό εξευτελισμούς και βασανιστήρια τους καταγράφουν και λίγες ημέρες μετά τους οδηγούν στα καταναγκαστικά έργα και αργότερα στα τρένα του θανάτου προς το Άουσβιτς-Μπιρκενάου. Εκεί όπου βρήκαν φρικτό θάνατο περισσότεροι από 44.000 Θεσσαλονικείς Εβραίοι
Η Πλατεία Ελευθερίας μέχρι πριν λίγους μήνες πριν θα μετατρεπόταν σε έναν τόπο μνήμης, αναψυχής και ιστορικής περισυλλογής. Θα γινόταν ένα σύμβολο κατά του φασισμού και του ρατσισμού.
Κι όμως. Η εμμονή του τωρινού δημάρχου για θέσεις πάρκινγκ έχουν μετατρέψει την πλατεία σε “καταφύγιο” αυτοκινήτων. Προσωρινά έλεγε, πριν εφτά μήνες. Κανείς δεν ξέρει όμως πότε θα μας παρουσιάσει την περιβόητη μελέτη για το αν μπορεί να γίνει υπόγειο πάρκινγκ, ώστε να προχωρήσει έστω η ανάπλαση και η δημιουργία του Πάρκου Μνήμης.
Και οι μέρες περνούν. Οι μήνες. Και η πλατεία είναι ένας ανοίκειος χώρος στάθμευσης.
Κύριε Δήμαρχε δεν πάει άλλο! Αναζητείστε αλλού τις θέσεις πάρκινγκ. Στα οικόπεδα που έχετε εδώ και δύο χρόνια εξαγγείλει ότι θα μετατραπούν σε ελεύθερους χώρους στάθμευσης.
Στη Θεσσαλονίκη αξίζει μία πραγματική πλατεία, μία όμορφη και λειτουργική πλατεία, μία πλατεία Ελευθερίας των μεγάλων ιστορικών γεγονότων.