Ο Σαμαράς το έλεγε «success story». Ο Τσίπρας το έλεγε «η ελπίδα που ερχόταν». Ο Μητσοτάκης το είπε «ανάπτυξη παντού». Το ποιο; Το άδηλο αύριο που έπρεπε και οι τρεις τους να περιγράψουν ωσάν να το είχαν σχεδιάσει στην εντέλεια. Και αν ο υπουργός Ανάπτυξης κ. Γεωργιάδης που επιμένει ότι βλέπει την «ανάπτυξη παντού» θυμίζει το παιδάκι της ταινίας «Η έκτη αίσθηση» που μόνο εκείνο έβλεπε φαντάσματα και τη διάσημη ατάκα του «I see dead people», ενώ όλοι οι υπόλοιποι βλέπουμε νεκρές επιχειρήσεις, νεκρές τσέπες και νεκρή αγορά, οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι δεν είναι ο μόνος πολιτικός που μιλά αδίστακτα για μια άλλη πραγματικότητα.
Ο παλαιοκομματισμός του «έχω λύση για όλα» δεν είναι προτέρημα της σημερινής κυβέρνησης. Είναι δυστυχώς ενδημικό χαρακτηριστικό των Ελλήνων πολιτικών κατά πώς φαίνεται. Μαζί με την αυταρέσκεια, την αλαζονεία της εξουσίας και την απόρριψη της γνώμης του αντιπάλου σου. Μαζί με αυτό που θα λέγαμε «νοοτροπία του εγώ». Χαίρομαι να διαπιστώνω στην επαφή μου με τόσους νέους ανθρώπους του χώρου της εστίασης -τον κλάδο με τον μικρότερο μέσο όρο ηλικίας εργαζομένων- ότι αυτή η νοοτροπία τους απωθεί. Όπως επίσης και το συνεπακόλουθο αυτής της νοοτροπίας, η εύρεση αφηγημάτων, κάθε φορά που πλησιάζουν οι εκλογές, ώστε να δοθεί προσωρινά η ψευδαίσθηση του «μαζί». Οι νεότεροι έχουν ανάγκη από παραδείγματα και όχι από αφηγήματα. Από ανθρώπους που θα τους δούνε να στριμώχνονται, να μπαίνουν σε διλήμματα, να αποφασίζουν. Όχι από ανθρώπους που καμώνονται ότι τα ξέρουν όλα. Όχι από ανθρώπους που τους λένε τι είναι το σωστό.
Ίσως χαίρομαι παραπάνω να το διαπιστώνω γιατί από τη φύση μου δεν είμαι ο άνθρωπος που θα καθίσει να δώσει συμβουλές. Αυτό είναι που δεν κάνω στα παιδιά, αυτό είναι που δεν κάνω στους συνεργάτες και στους εργαζομένους μου. Απλώς ενεργώ, δε μιλώ. Όλα φαίνονται στις πράξεις μας. Η σκληρή δουλειά, η πίστη, η εντιμότητα. Και το σημαντικότερο. Η προσπάθεια. Και αυτή στις πράξεις μας φαίνεται. Όχι στην εικόνα, στα ρούχα ή στα λόγια που μας έγραψαν οι λογογράφοι.
Ο Ναπολέων Βοναπάρτης έλεγε ότι τρία πράγματα δεν πρέπει να κάνεις στην πολιτική. Δεν υποχωρείς, δεν αναβάλεις και δεν παραδέχεσαι τα λάθη σου. Εγώ πάλι τα έκανα και τα τρία. Ο Ναπολέων λοιπόν θα με έκρινε ακατάλληλο για την πολιτική. Και όμως η σκέψη του βασίζεται σε μια λανθασμένη παραδοχή: ότι ένας πολιτικός οφείλει να τα ξέρει όλα, να μιλάει με σιγουριά και να μην κάνει βήμα πίσω. Όχι. Ένας πολιτικός οφείλει απλώς να προσπαθεί και να δείχνει την αλήθεια του. Αυτός πρέπει να είναι ο τρόπος που κάνουμε πολιτική όσοι αποφασίζουμε να το δοκιμάσουμε. Και αυτό θα συνεχίσω να κάνω.
*Δημοσιεύθηκε στη “ΜτΚ” στις 20.03.2022