Άρθρο του Νίκου Νυφούδη στην εφημερίδα “Μακεδονία της Κυριακής”
Δεν υπάρχει πλέον καμία δικαιολογία για το πολιτικό σύστημα της χώρας. Καμία δικαιολογία για όσους το αποτελούμε και το έχουμε υπηρετήσει με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Προσοχή, όμως. Δεν έχουμε όλοι την ίδια ευθύνη. Δεν τα «φάγαμε μαζί» κατά την προσφιλή έκφραση. Απλά ο καθένας από εμάς έχει την ευθύνη που του αναλογεί.
Τα πάντα έχουν αλλάξει μετά την τραγωδία της 28ης Φεβρουαρίου. Οι δεκάδες ψυχές που χάθηκαν στα Τέμπη, στο μεγαλύτερο σιδηροδρομικό δυστύχημα της ιστορίας μας δεν πρόκειται να ξεχαστούν ποτέ.
Και δεν πρέπει να τις αφήσουμε να ξεχαστούν. Θα πρέπει να μας θυμίζουν το πως δομήσαμε αυτό το κράτος, πως κλείσαμε τα μάτια, πως βάλαμε κάτω από το χαλί τα προβλήματα, πως γυρίσαμε την πλάτη στα αιτήματα. Κυβερνώντες, πολιτικοί, μεγαλοεπιχειρηματίες και πολίτες.
Θα πρέπει να μας θυμίζουν την κατάρρευση της χώρας στις υποδομές, τα χρόνια των μνημονίων. Να μας θυμίζουν ότι πολιτικοί και δανειστές έδωσαν προτεραιότητα στο να κάνουν την εφορία ηλεκτρονική παρά τον σιδηρόδρομο. Μεγαλύτερη αξία είχαν λοιπόν προφανώς οι φόροι, από την ίδια την ασφάλεια των επιβατών. Να θυμίζουν σε όσους κατείχαν θέσεις ευθύνης στις κυβερνήσεις των τελευταίων 30 χρόνων, πως ναι έχουν ευθύνη για την καθυστέρηση στο κράτος μας.
Το γεγονός ότι ο κόσμος ένιωσε την ανάγκη να διαδηλώσει μαζικά μας δείχνει πολλά. Και όλοι μαζί. Μαζί το παιδί, μαζί και ο γονιός. Μαζί ο μαθητής με τον δάσκαλο. Μαζί ο εργαζόμενος, με τον φοιτητή. Σχεδόν δίπλα δίπλα το στέλεχος του ΚΚΕ με του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ. Σχεδόν κολλητά το μέλος του ΠΑΜΕ με τους συνδικαλιστές του ΕΚΘ. Για πρώτη φορά, όλοι μαζί.
Πόσα χρόνια είχαμε που φωνάζαμε για αυτήν την ενότητα; Το πολιτικό σύστημα δεν κινδυνεύει από νέες πλατείες όπως κομίζουν αρκετοί. Αρκεί αυτή τη φορά να τις ακούσουμε. Να ακούσουμε τα παιδιά μας. Που μας κοιτούν με απαξία στο σπίτι. Που μας ρωτούν «τι έχεις να πεις τώρα; Τι χώρα μου παραδίδεις; Την χώρα που τα ρίχνει σε έναν σταθμάρχη;».
Αυτή τη φορά πρέπει να την ακούσουμε τη νεολαία. Και να χτίσουμε τη νέα κοινωνία πάνω στα βιώματά τους. Αρκετά βολευτήκαμε στην πολιτική του σήμερα. Και με σεβασμό στους απόμαχους της εργασίας, θα πρέπει οι νέοι να χαρτζιλικώνουν τους παππούδες και όχι το ανάποδο. Είναι στρεβλή οικονομία. Οφείλουμε πλέον να το παραδεχτούμε. Και να το αλλάξουμε.
Ήρθε η ώρα να παραδεχτούμε ότι αποτύχαμε. Οικτρά. Και να ακούσουμε και να πράξουμε. Άμεσα, με σχέδιο και προοπτική. Για να αφήσουμε μια κοινωνία σε 20-30 χρόνια που θα αξίζει να ζει κάποιος. Γιατί σήμερα, δεν αξίζει.
Το αφήγημα Ελλάδα η πιο όμορφη χώρα του κόσμου καταρρίφθηκε με τον πιο τραγικό τρόπο. Διότι ομορφιά και ασφάλεια, πηγαίνουν μαζί. Αλλιώς θα λέμε μόνο για τον ήλιο, τη θάλασσα και θα «σταυρώνουμε» τους επισκέπτες της χώρας να μην τους βρει κανένα κακό.