Άρθρο του Νίκου Νυφούδη στην εφημερίδα “Μακεδονία της Κυριακής”
Η Αθήνα διανύει ομολογουμένως την πιο δημιουργική περίοδο των τελευταίων 30 χρόνων. Δεν το νιώθω μόνο εγώ, δεν το μουρμουρίζουμε μόνο μεταξύ μας αλλά το συζητούν παντού. Στο Λονδίνο, σε καθημερινή σχεδόν βάση, μου λένε πώς είτε μόλις επέστρεψαν είτε θα την επισκεφτούν. Είναι εκστασιασμένοι μαζί της. Από την πόλη που ασφυκτιούσε τη δεκαετία του ’90, από την κρίση ταυτότητας μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες, στο σήμερα.
Τί άλλαξε λοιπόν στην πρωτεύουσα και έγινε το Βερολίνο της εποχής;
Από την άνοιξη που μας πέρασε είχε ξεκινήσει μια σειρά διθυραμβικών δημοσιευμάτων για τη γοητεία της νέας Αθήνας που πίσω από τους μύθους και τα κλισέ του παρελθόντος, στα διεθνή media περιγράφανε μια πόλη που βγαλμένοι από τα βάθη των αιώνων, σαλπάρει για το μνέλλον.
Είναι σέξι η Αθήνα; Και αν ναι, μπορεί να την μιμηθεί, και όχι να την αντιγράψει, η Θεσσαλονίκη;
Σημείο αναφοράς για τη μεταμόρφωση της πρωτεύουσας ήταν η ανακαίνιση του Καπνεργοστασίου στην Λένορμαν από τον Οργανισμό Πολιτισμού και Ανάπτυξης ΝΕΟΝ. Το Ίδρυμα Νιάρχου, η Εθνική Πινακοθήκη και μια σειρά από παράλληλα γεγονότα την οδήγησαν ώστε να βγει από τη σκιά της Ακρόπολης. Είμαι βέβαιος πως θα ήταν πολύ περήφανος ο Πλάτωνας αν έβλεπε πως λίγα μέτρα από εκεί που δίδασκε τους μαθητές του, έχει δημιουργηθεί ένας χώρος Τέχνης, προβληματισμού, συλλογισμού και προσωπικής εξέλιξης.
Η Αθήνα φλερτάρει με τους μύθους αλλά ζει στην πραγματικότητα. Αυτό είναι το Σήμερα.
Μα πιο είναι άραγε το αύριο της Θεσσαλονίκης; Θα μπορούσε να ακολουθήσει το παράδειγμα της Αθήνας και να πετάξει το κουκούλι του Συντηρητισμού και να πετάξει με τη σειρά της σας πεταλούδα;
Και ναι, είναι θα ήταν οι Μύλοι Αλλατίνη η Καπναποθήκη της πρωτεύουσας των Βαλκανίων; Θα μπορούσε το Εργοστάσιο Φιξ να γίνει το Ίδρυμα Νιάρχος για τη Θεσσαλονίκη; Ας περπατήσουμε τον δρόμο που περπάτησε ο Απόστολος Παύλος και ας ονειρευτούμε πως θα το ζήσουμε. Ας πιστέψουμε πως στα χρόνια μας η πόλη θα βρει τη χαμένη της αίγλη.
Στον ορίζοντα της Θεσσαλονίκης μπορεί να βρίσκεται πάντα και σταθερά ο Όλυμπος, αλλά ταυτόχρονα στο βλέμμα σου παρεμβάλλονται οικοδομές, αυθαίρετα,, ηλιακοί θερμοσίφωνες και κεραίες. Υπάρχει όμως και ένα μικροκλίμα νέων επιχειρηματιών, οι οποίοι επενδύουν, μοχθούν και οραματίζονται το κάτι διαφορετικό. Υπάρχουν άνθρωποι που βάζουν κομμάτι της ψυχής τους για να συμπληρώσουν το παζλ της εικόνας της Θεσσαλονίκης και να προσελκύσουν τους κοσμοπολίτες και όχι τους νεόπλουτους.