Άρθρο του Νίκου Νυφούδη στην εφημερίδα “Μακεδονία της Κυριακής”
Τι έχει άραγε το πολιτικό νερό αυτής της πόλης; Από τον Παπαγεωργόπουλο και τον Ψωμιάδη, στον Τσοχατζόπουλο και σήμερα στην Θεσσαλονικιά ευρωβουλεύτρια.
Που στην θέα της όλοι για χρόνια κάναμε ένα βήμα πίσω. Είτε εξαιτίας της επιβλητικής της θέας είτε των πολύ δυνατών στηριγμάτων που ξέραμε ότι την συνόδευαν σε όλη την καριέρα της από την αυτοδιοίκηση μέχρι την Ευρωβουλή. Κάθε εποχή και μεγαλύτερου επιπέδου στήριξη. Σαν τα βιντεοπαιχνίδια που ανέβαινες επίπεδο δυσκολίας.
Αλλά το αν είναι αθώα ή ενοχή θα το κρίνει η δικαιοσύνη στο Βέλγιο. Προφανώς με καλύτερους ρυθμούς από τους ελληνικούς αλλά και πάλι θα πάμε στις εκλογές σε ένα απόλυτα τοξικό κλίμα για το πολιτικό σύστημα.
Ήδη η ακροδεξιά κάνει πάρτι στα social media με τους καταδικασμένους χρυσαυγιτες να προσπαθούν να πάρουν εκδίκηση. Και τα ελληνικά δημοκρατικά κόμματα ξιφουλκουν μεταξύ τους για το ποιος έχει ταμπέλα διαφθοράς και ποιος όχι με διαρκής αναφορά στους πρωταγωνιστές των τελευταίων σκανδάλων.
Αποτέλεσμα αυτού είναι τα κόμματα να αφήνουν μοιραία τον κόσμο να πιστεύει ότι οι πολιτικοί είναι τύποι της νύχτας, χωρίς αρχές και χωρίς όρια και ότι το δάχτυλο στο μέλι είναι μια πιθανότητα να συμβεί.
Γιατί αυτό πιστεύει ο κόσμος. Ότι όλοι είναι διεφθαρμένοι αλλά μόνο λίγοι πιάνονται. Και όταν αυτοί διαφεύγουν από μια δίωξη ενισχύουν το ρητό “κόρακος, κοράκου μάτι δεν βγάζει”.
Και δυστυχώς μέχρι τις εκλογές, δηλαδή μέχρι τους επόμενους τρείς μήνες η οργή των πολιτών, πλέον σιωπηρή οργή, έναντι αυτών των συμπεριφορών να πάρει διαστάσεις γενικευμένου κυνισμού.
Και αυτό θα εκφρασθεί με κάποιο τρόπο στην κάλπη της απλής αναλογικής. Ας μην πέσουμε πάλι από τα σύννεφα…