Άρθρο του Νίκου Νυφούδη στην εφημερίδα “Μακεδονία της Κυριακής”
Οι κυβερνητικές παρουσίες των τελευταίων ημερών πλημμύρισαν για μια ακόμη τα ειδησεογραφικά μέσα με πληθώρα πομπωδών τίτλων. «Μικρή κοσμογονία», «πολυεπίπεδο αναπτυξιακό σχέδιο» , «30 έργα για τη Θεσσαλονίκη», «Έτσι θα είναι η Θεσσαλονίκη του 2030».
Η αλήθεια βρίσκεται πάντα κάπου στη μέση. Κανένας δεν μπορεί να αγνοήσει ότι υπάρχουν πάρα πολλά έργα που λίμναζαν για δεκαετίες, πήραν μπρος την τελευταία πενταετία και τώρα έχουν φτάσει στο σημείο της υλοποίησης. Παράλληλα, το τέλος των μνημονιακών απαγορεύσεων και η ευκαιρία του Ταμείου Ανάκαμψης έφερε μια νέα σειρά έργων στο επίπεδο της εξαγγελίας και μιας άμεσης ωρίμανσης.
Όμως είναι τόσα πολλά χρόνια που έργα ακούμε και έργα δεν βλέπουμε στη Θεσσαλονίκη που μας κάνουν επιφυλακτικούς. Ή ακόμα και καχύποπτους για όσα εξαγγέλλονται. Αν καείς από το χυλό, φυσάς και το γιαούρτι.
Παράλληλα υπάρχει η καταγραφή της πραγματικότητας. Μια μεγάλη πραγματική ανεργία που χτυπάει τους νέους της πόλης και μια επαγγελματική προοπτική του καφέ και του φαγητού. Πολύ σημαντικές προφανώς οι κινήσεις κολοσσών να ανοίξουν παραρτήματα στην πόλη μας, τροφοδοτώντας με τεχνογνωσία την πόλη μας αλλά και αντλώντας ένα πολύτιμο έμψυχο δυναμικό της Βόρειας Ελλάδας κρατώντας το για λίγο καιρό μακριά από τις σκέψεις της μετανάστευσης.
Τώρα οι 100-200 τουρίστες παραπάνω που ήρθαν αυτό το καλοκαίρι στη Θεσσαλονίκη δεν σημαίνει ότι άλλαξε ο τουριστικός χάρτης, όπως θέλει να το παρουσιάζει ο δήμαρχος.
Ο Πρωθυπουργός μας έδειξε ένα έντυπο, το οποίο θα δοθεί ηλεκτρονικά στους πολίτες της Θεσσαλονίκης ώστε να γνωρίζουν τα παραπάνω – όπως είπε – από 30 σημαντικά έργα που θα συγκροτήσουν τη Θεσσαλονίκη του 2030. «Ένα σχέδιο έργων, όμοιο του οποίου δεν έχει ποτέ γνωρίσει η Θεσσαλονίκη στο παρελθόν» άλλη μια βαρύγδουπη φράση πρωθυπουργού για την πόλη μας.
Είναι πολλές φορές που σε αρκετά πηγαδάκια έπεφτε το εξής ερώτημα. «Μήπως είμαστε αυτοί οι Ινδιάνοι που ξεγελιόμαστε πάντα με καφρεφτάκια;». Δηλαδή δεν φταίνε αυτοί που μας τα λένε αλλά εμείς που μας βρίσκουν μπόσικους και τους πιστεύουμε;
Σίγουρα το «τανγκό» θέλει δύο, όμως θα της άρμοζε άραγε της Θεσσαλονίκης ένας ταπεινός ηγέτης που μόνο θα εργάζεται, θα δουλεύει για το καλό της πόλης, θα παραδίδει έργα χωρίς φανφάρες, ατάκες και εξώφυλλα;
Σκέψεις γιατί θα κληθούμε σε πολύ λίγους μήνες να επιλέξουμε τον επόμενο δήμαρχο μας. Και άλλο λάθος δεν χωράει…