Άρθρο του Νίκου Νυφούδη στην εφημερίδα Μακεδονία της Κυριακής
Μετά τις αυτοδιοικητικές εκλογές ο μήνας ολοκληρώνεται με το τριήμερο των εθνικών εορτασμών στην πόλη μας. Η Θεσσαλονίκη γιορτάζει την απελευθέρωσή της από τον οθωμανικό ζυγό, τον Πολιούχο της Άγιο Δημήτριο ενώ η χώρα γιορτάζει τιμώντας το ΟΧΙ στον φασισμό το 1940.
Γυρνώντας έναν χρόνο πίσω βλέπουμε το ίδιο σκηνικό να επαναλαμβάνετε. Τότε είχαμε το ντόμινο κρίσης από την ρωσική εισβολή στην Ουκρανία σήμερα από τα σοκαριστικά γεγονότα στην Μέση Ανατολή. Έγραφα έναν χρόνο πριν στην ίδια στήλη ότι «πας στο σούπερ μάρκετ και παίρνεις δύο σακούλες πράγματα και πληρώνεις 40 ευρώ». Τώρα το κόστος έχει ανέβει κι άλλο ενώ αν μέσα στην σακούλα υπάρχει λάδι τότε το ποσό γίνεται τριψήφιο.
Το χειρότερο που αντιλαμβάνεσαι συνομιλώντας με τον περίγυρό σου είναι η αίσθηση ότι τίποτε δεν αλλάζει. Εκεί οφείλεται και η αδράνεια του πολίτη. Η αδιαφορία για την κάλπη. Η μη ελπίδα ότι υπάρχει εναλλακτική. Η παραίτηση από τον αγώνα. Όλοι μας σκεφτόμαστε πλέον να κάνουμε αυτό που μάθαμε τη δεκαετία του μνημονίου. Να κόψουμε. Να κοπούν όποια εξτρά σου δίνουν την ποιότητα της ζωής. Να προσέχουμε ξανά και ξανά τις προσφορές αφήνοντας στην άκρη εδώ και χρόνια και την ποιότητα της διατροφής. ΄
Ένα ακόμα σπιράλ λιτότητας αυτή τη φορά εντός των σπιτιών μιας και η χώρα τρέχει σε ρυθμούς επενδυτικής βαθμίδας χαρούμενη γιατί θα δανείζεται πιο φθηνά σε ένα τρελό ράλι δανεισμού. Ευχόμενοι όλοι μας να μην σκάσει πάλι καμία τραπεζική κρίση και τρέχουμε και δεν φτάνουμε.
Φυσιολογικά θα έπρεπε μετά από 15 χρόνια πολλαπλών κρίσεων η πατρίδα μας και όλοι εμείς οι Έλληνες να ατενίζουμε το μέλλον με περισσότερη αισιοδοξία με περισσότερη αυτοπεποίθηση. Δυστυχώς δεν μπορούμε. Μας κρατάνε καθηλωμένους συγκεκριμένα στεγανά που λειτουργούν στην πράξη σαν ρίζες που μας κρατούν όλους στο έδαφος και κάτω από το χώμα.
Απέναντι στις εθνικές προκλήσεις απαιτείται εγρήγορση, αποφασιστικότητα, εθνική ομοψυχία και ενότητα του Ελληνικού λαού.
Απέναντι στις καθημερινές προκλήσεις και στην ηττοπάθεια χρειάζεται συλλογική δουλειά, ομόνοια, συνεργατικότητα και κοινή στόχευση. Ξεκινώντας από τις μικρές μας κοινωνίες με ορίζοντα ολόκληρη την χώρα.
Μπορούμε να αλλάξουμε τη μοίρα μας, αρκεί να το πιστέψουμε. Όπως το έκανε ο ελληνικός λαός στις μεγάλες στιγμές της Ιστορίας μας.