Άρθρο του Νίκου Νυφούδη στην εφημερίδα Μακεδονία της Κυριακής
Παρακολουθώ με μεγάλο ενδιαφέρον την δημόσια συζήτηση για το νομοσχέδιο της κυβέρνησης για τα ομόφυλα ζευγάρια. Ένα ζήτημα ανθρωπίνων δικαιωμάτων και σεβασμού στην διαφορετικότητα μπαίνει στο πολιτικό ζύγι και στα μικροκομματικά συμφέροντα.
Η ελληνική κοινωνία είναι διχασμένη. Δεν φαίνεται μόνο στις δημοσκοπήσεις, φαίνεται και στις συζητήσεις στις παρέες μας. Οι μισοί είναι υπέρ, άλλοι είναι κατά. Σίγουρα η χώρα μας έχει κάνει μεγάλα βήματα σε σχέση με το παρελθόν αλλά το συντηρητικό κοινό παραμένει πλειοψηφικό. Όμως οι εποχές έχουν αλλάξει.
Σε ανθρώπινο επίπεδο άπαντες πρέπει να κοιτάξουν γύρω τους και να βάλουν τον εαυτό τους στην θέση των συνανθρώπων τους. Που επειδή έκαναν μια διαφορετική επιλογή σεξουαλικού προσανατολισμού δεν έχουν τα ίδια δικαιώματα με τους ετεροφυλόφιλους. Είναι δίκαιο; Πρέπει να τιμωρούνται γιατί τους αρέσουν άνθρωποι του ιδίου φύλλου; Με ποια λογική όλοι οι πολίτες στη χώρα μας δεν έχουν τα ίδια δικαιώματα.
Αν το Σύμφωνο Συμβίωσης δεν δίνει τα ίδια δικαιώματα με τον πολιτικό γάμο φταίνε πρώτιστα αυτοί που έφεραν τότε το νομοσχέδιο. Αλλά για να μην είμαστε πολύ αυστηροί και εκείνοι τότε προκάλεσαν την δική τους κυβερνητική πλειοψηφία. Και έγινε το πρώτο βήμα για να φτάσουμε στο σημερινό δεύτερο.
Σίγουρα η μεγαλύτερη συζήτηση ακόμα και για τον γάμο είναι ότι κατοχυρώνει τεκνοθεσία. Και για αρκετούς συνανθρώπους μας η εικόνα ενός παιδιού μεγαλώνει με δύο μπαμπάδες ή δύο μαμάδες ξενίζει. Δεν υπάρχει χειρότερη ομοφοβική θεωρία αλλά και άκρως αντιεπιστημονική να θεωρείται ότι αυτό το παιδί θα βγει κι αυτό ομοφυλόφιλο. Βασικά, δικαίωμά του να επιλέξει ότι επιθυμεί και δεν θα δώσει λόγο σε κανέναν μας, αλλά συγνώμη οι σημερινοί ομοφυλόφιλοι από ετερόφυλα ζευγάρια δεν γεννήθηκαν;
Αλλά πέρα από τις συνωμοσιολογικές θεωρίες υπάρχει και η πραγματικότητα. Στην χώρα μας από το 1946 ένας μόνος άνδρας ή μια μόνη γυναίκα επιτρέπεται να υιοθετήσει. Επιτρέπεται. Με τα ίδια αυστηρά κριτήρια και με τις ίδιες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Αυτόν τον μόνο άνδρα ή την μόνη γυναίκα τον έλεγξε κανένας ποτέ ή απασχόλησε κανέναν ο σεξουαλικός του προσανατολισμός; Όχι, θα μπορούσε να υιοθετήσει και να συζεί με τον/την σύντροφό του. Και να υπάρξει υιοθεσία δια της πλαγίας σε ένα ομόφυλο ζευγάρι.
Όμως – και εδώ ερχόμαστε στα δικαιώματα των παιδιών – αν ο νόμιμος γονέας και κηδεμόνας του παιδιού φύγει από τη ζωή, τότε το ανήλικο παιδί δεν θα συνεχίσει να μένει στο σπίτι αλλά θα οδηγηθεί στο ίδρυμα. Φαντάζεστε ένα παιδί δέκα χρονών, που τα 8 του χρόνια τα πέρασε με δύο ανθρώπους ως γονείς του, ως ανθρώπους που το αγαπούν, το φροντίζουν και το μεγαλώνουν να χάνει τον έναν και αντί να βρει στήριγμα στον άλλον να οδηγείται σε ένα ξένο μέρος με άγνωστους ανθρώπους και ανταγωνισμό με άλλα παιδιά; Αυτό έχει ανάγκη ένα μικρό παιδί που βιώνει μια απώλεια; Ή να βρίσκεται με ανθρώπους που το αγαπάνε;
Τα παιδιά τα μεγαλώνει η αγάπη και όχι το φύλλο των γονέων. Τα παιδιά χρειάζονται το ενδιαφέρον μας, την φροντίδα μας, την στήριξή μας στα δύσκολα είτε όταν τους έσπασε ένα παιχνίδι και ήρθε η καταστροφή για αυτούς, είτε στον πρώτο τους εφηβικό έρωτα, είτε στον επαγγελματικό προσανατολισμό. Γιατί αυτά δεν μπορεί να τα δώσει ένα ομόφυλο ζευγάρι. Και ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Αυτή την κοινωνία του σήμερα που όλοι λέμε ότι πάει από το κακό στο χειρότερο, εμείς την φτιάξαμε, οι ετεροφυλόφιλοι.