του Νίκου Νυφούδη, επικεφαλής της παράταξης «Ανθρώπινη Πόλη».
Και τώρα επιστροφή στην πραγματικότητα. Την σκληρή καθημερινότητα της ακρίβειας, της επιβίωσης. Η φενάκη της προεκλογικής περιόδου είναι παρελθόν. Μαζί της οι χορηγούμενες, τα ψηφοδέλτια, τα ποστεράκια, τα φυλλάδια, οι κάρτες, το επιτηδευμένο νοιάξιμο του γείτονα, το φιλικό και πολύ ψεύτικο χαμόγελο του γνωστού, οι υποσχέσεις στο τίποτα.
Όλα αυτά βέβαια τελειώνουν για όσους πήραμε μέρος με τον έναν ή τον άλλον τρόπο στις εκλογές. Οι πολίτες σε όλα αυτά γύρισαν την πλάτη τους. Το 50-70% δεν πήγε να ψηφίσει. Δεν αφιέρωσε πέντε λεπτά από το χρόνο του για να επιλέξει τους ανθρώπους που θα του καθαρίσουν την γειτονιά, θα μαζέψουν τα σκουπίδια του, θα του αλλάξουν την λάμπα, θα ζητήσει να του ασφαλτοστρώσουν το δρόμο ή να κάνουν ένα πάρκο ή μια παιδική χαρά στην περιοχή του.
Γύρισε την πλάτη ακόμα και στον συγγενή, τον γείτονα ή τον φίλο που ήταν υποψήφιος. Σε τόσα ψηφοδέλτια-σεντόνια που ήρθαν στα γραμματοκιβώτιά μας και στις πολυκατοικίες μας.
Μήπως πρέπει να μας απασχολήσει σοβαρά; Γιατί να αισθάνεται ένας πολίτης «κουρασμένος» από τις πολλές εκλογικές αναμετρήσεις; Τι λάθος γίνεται και η κορυφαία στιγμή της Δημοκρατίας καταλήγει σε καταναγκαστικό έργο;
Η Τοπική Αυτοδιοίκηση, οι δήμοι, οι κοινωνικές υπηρεσίες τους κράτησαν γονατισμένη την κοινωνία τα χρόνια του μνημονίου. Μαζί με την συλλογική αλληλεγγύη οι δήμοι ήταν οι παράγοντες που δεν καταστραφήκαμε ολοσχερώς.
Όμως η κομματική εξάρτηση πολλών δημάρχων, αντιδημάρχων και δημοτικών συμβούλων πλέον δυσανασχετεί τους πολίτες. Όταν έχεις προσωπικά άλλη άποψη αλλά όταν έρχεται ο υπουργός γίνεσαι «χαλί να σε πατήσει» – όχι με τη λογική της φιλοξενίας αλλά με την λογική της υποταγής – τότε χάνεις την ανεξαρτησία που επιβάλει συνταγματικά ο θεσμός. Όταν ακόμα και τα κόμματα εκτιμούν ότι με ένα τους τηλέφωνο μπορούν να επιβάλουν αποφάσεις δημοτικών παρατάξεων τότε στραβά αρμενίζουμε.
Αφήστε κύριοι ακηδεμόνευτη την αυτοδιοίκηση. Δεν ξέρετε καλύτερα από όλους μας τι θέλει ο τόπος μας, η γειτονιά μας, ποιοι είναι ικανότεροι από τους άλλους, ποιοι μπορούν να τα καταφέρουν και ποιοι όχι. Εμπιστευτείτε μας απλά, όπως κάνετε προεκλογικά χωρίς ποδηγετήσεις και μην αλλάζετε προσωπείο την επαύριον των εκλογών. Ευθύνη όμως δεν έχουν μόνο αυτοί που καλούν σε ένα τηλέφωνο και ζητούν. Αλλά και αυτοί που σηκώνουν το τηλέφωνο και στο τέλος δέχονται τις επιταγές των άλλων.
Και μακάρι να δέχονταν μόνο τον αυτοεξευτελισμό τους. Δυστυχώς εξευτελίζουν τον θεσμό…
*Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην Μακεδονία της Κυριακής