Άρθρο του πρ. βουλευτή Νίκου Νυφούδη στην “Μακεδονία της Κυριακής”
Ομόφωνα ένοχοι και οι 12 κατηγορούμενοι για την δολοφονία του Άλκη Καμπανού. Αυτή ήταν η απόφαση της Δικαιοσύνης. Οι 12 νεαροί χούλιγκαν καταδικάστηκαν. Και η τιμωρία τους οφείλει να είναι παραδειγματική από το δικαστήριο.
Παραδειγματική όχι μόνο για τους ίδιους αλλά για την ελληνική κοινωνία. Που ζητά Δικαιοσύνη. Γιατί δεν ζητούν δικαιοσύνη μόνο οι φίλοι του Άρη αλλά όλος ο υγιής σκεπτόμενος κόσμος. Που δεν μπορεί να διανοηθεί ότι το παιδί του, το ανήψι του, ο εγγονός του δεν θα γυρίσει σπίτι επειδή είναι άλλη ομάδα από τον φονιά του. Που θέλει να κυκλοφορεί ελεύθερος με το μπλουζάκι, το καπελάκι, το κασκόλ με το σήμα και τα χρώματα της ομάδας του.
Τα αυτονόητα δηλαδή για ένα πολιτισμένο κράτος, ένα ευνομούμενο κράτος που δεν κάνουν κουμάντο στις γειτονιές οι νταήδες, οι συμμορίες και οι εγκληματικές οργανώσεις. Που όσοι συνδιαλέγονται με τη βία, απομονώνονται από την ίδια την κοινωνία. Που δεν φοβάται γιατί θα μείνουν ατιμώρητοι οι δράστες και επιστρέψουν στη γειτονιά πιο ισχυροί από πριν, πιο ασύδοτοι, πιο επιθετικοί.
Η ιστορία του Άλκη πρέπει να μας παραδειγματίσει και για τον φανατισμό σε κάθε έκφανση της ζωής μας. Την ανάγκη στην κοινωνία να αφήσει πίσω της όσα την φανατίζουν. Δυστυχώς όμως αυτά είναι θεωρητικά λόγια. Στην πράξη βλέπουμε το εντελώς αντίθετο. Από τα social media, τις ομάδες μέχρι και την πολιτική ο φανατισμός εδραιώνεται. Και γίνεται τρόπος ζωής.
Αν αυτό δεν είναι πεδίο προβληματισμού τί είναι; Άκουσα τον Πρωθυπουργό να λέει στη Βουλή ότι με τις εκλογές τελειώσαμε με την τοξικότητα και τον λαϊκισμό. Επειδή δηλαδή κατέρρευσε ο ΣΥΡΙΖΑ τελείωσε η τοξικότητα. Με τους ακροδεξιούς στη Βουλή δεν θα ζήσουμε τοξικές στιγμές. Όταν θα συζητάμε για το αγέννητο παιδί και το Pride Family αυτό δεν θα είναι τοξικότητα και λαϊκισμός;
Οι κίνδυνοι από την άνοδο της ακροδεξιάς μας δείχνει ότι ο κίνδυνος είναι εδώ. Ο φανατισμός, ο χουλιγκανισμός της πολιτικής επέστρεψε. Ακόμα κι αν φορά κουστούμι, ακόμα και αν δεν σφάζει με το στιλέτο αλλά «σφάζει» με την γλώσσα. Μια επίθεση στα ανθρώπινα δικαιώματα, στις ελευθερίες, στα μεγάλα κεκτημένα.
Για αυτό μετά την παραδειγματική τιμωρία των δολοφόνων του Άλκη τις επόμενες ημέρες καλούμαστε να αναφωνήσουμε «Όχι στον φανατισμό από όπου κι αν προέρχεται». Στο γήπεδο, στη γειτονιά, στη Βουλή. Από τους χούλιγκαν, από τους νταήδες, από τους ακροδεξιούς και μισαλλόδοξους πολιτικούς. Ενωμένοι ο δημοκρατικός κόσμος και η κοινωνία να τους απομονώσεις χωρίς φόβο και χωρίς δεύτερες σκέψεις.