Άρθρο του Νίκου Νυφούδη στην εφημερίδα “Μακεδονία της Κυριακής”
Διαβάζοντας καθημερινά διθυραμβικά ρεπορτάζ για τον ελληνικό τουρισμό και τα έσοδα του, δεν μπορώ να μην καταγράψω την πραγματικότητα που διαπιστώνω προσωπικά τόσο με την ιδιότητα του “τουρίστα” όσο και του επιχειρηματία του κλάδου.
Το μεγάλο όπλο της Βόρειας Ελλάδας, ο οδικός τουρισμός, φέτος παρουσίασε μείωση 41,3%. Μιλάμε για τρομακτική μείωση. Χάσαμε 1,7 εκ αφίξεις από τα σύνορα.
Παράλληλα και το αεροδρόμιο Μακεδονία δεν προσέλκυσε τους επιβάτες που ανέμενε για τον Ιούλιο. Τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα η Fraport για το μεγαλύτερο αεροδρόμιο της Βόρειας Ελλάδας είναι απογοητευτικά. Μείωση κατά 9,6% σε σύγκριση με τον Ιούλιο του 2019.
Πάμε και στα περίφημα έσοδα του τουρισμού. Όλοι μιλούν για 20 δις ευρώ, ποσό ρεκόρ μεγαλύτερο από αυτό του 2019 και της εποχής προ κορονοιου. Όμως τί λένε ακριβώς οι άνθρωποι του χώρου που ξέρουν τι εστί πραγματική οικονομία;
Υποστηρίζουν ότι τι θετικό πρόσημο δύσκολα θα μπει στο ταμείο στο τέλος της σεζόν. Οι λόγοι πολλοί, αλλά κυρίως το αυξημένο κόστος.
Η εικόνα από τους επαγγελματίες του κλάδου είναι ότι όλα έχουν εκτιναχθεί στα ύψη, από τις πρώτες ύλες έως και τα ενεργειακά κόστη.
Παράλληλα και οι τιμές αυξήθηκαν σχεδόν σε όλα τα προϊόντα, από το σούπερ και το μίνι μάρκετ μέχρι όλη την κλίμακα της εστίασης, από το παγωτό και το καλαμπόκι μέχρι το γυράδικο και το εστιατόριο. Αλλά και πάλι το ταμείο θα είναι οριακά κερδοφόρο.
Αρκετοί είναι αυτοί που αρχίζουν να βλέπουν το αδιέξοδο με την πολιτική των ποσοτικών αφίξεων και όχι του ποιοτικού τουρισμού. Επενδύουμε στο πόσοι θα έρθουν και όχι στο ποιοι θα έρθουν και πόσα θα αφήσουν. Τα φώτα πέφτουν στο τι γίνεται σε Μύκονο, Σαντορίνη, Ρόδο και Κρήτη και αφήνουμε τους επαγγελματίες της Βόρειας Ελλάδας να παλεύουν στο σκοτάδι.
Την ίδια ώρα, προς χάριν της κατάρριψης των ρεκόρ κάθε χρόνο, ανεχόμαστε την άγρια εκμετάλλευση του πλούτου της Μακεδονικής γης. Καταπατώνται ακτές, οι υποδομές φτάνουν στα όρια τους και οι πηγές φτάνουν στα όριά τους.
Η αλλαγή μοντέλου μοιάζει πιο επιτακτική από ποτέ. Απέναντι στο σημερινό ράλι που καταστρέφει το οικοσύστημα, στίβει την εργατική δύναμη και φέρνει στο τέλος οριακά έσοδα στα ταμεία.