Άρθρο του Νίκου Νυφούδη στην εφημερίδα “Μακεδονία της Κυριακής”
“Που πήγε η πόλη που θέλαμε στα νιάτα μας; Τι κάναμε λάθος; Πώς απέτυχε η γενιά μας να κάνει πράξη όλα όσα οραματίστηκε και ήλπισε ότι θα κάνει καλύτερα από τους προηγούμενους;
Οραματιστήκαμε εμβληματικά έργα και αποδεχθήκαμε το λίγο που μας έδωσαν σκέφτεσαι. Υπάρχει χρόνος; Δεν είσαι σίγουρος. Να προσπαθήσουμε τουλάχιστον σκάφτεσαι; Ναι να προσπαθήσουμε, όλοι μαζί. Όπως το 2010″
Τα παραπάνω τα έγραψα στο “μανιφέστο του Νίκου Νυφούδη για τη Θεσσαλονίκη” στο ηλιοβασίλεμα του 2021.
Πόσο επίκαιρα μοιάζουν στην σημερινή συζήτηση για μια Θεσσαλονίκη που πνίγεται σε μια νεροποντή αλλά βλέπει το 2030 με νέες προσδοκίες και εκπλήξεις.
Από τα 30+ έργα της κυβέρνησης για την πόλη, κάποια δεν θα τα πιστέψεις αν γίνουν τόσα χρόνια που στα έχουν τάξει, αλλά είσαι σίγουρος ότι είναι μακέτες και άλλα που λες όλο και κάτι θα βρεθεί να τα καθυστερήσει.
Πολλές φορές στις συζητήσεις και στα πηγαδάκια ακούς ότι η πόλη δεν στερείται φιλοδοξιών από τους πολίτες της αλλά δεν έχει σωστούς εκπροσώπους. Να τα βάλουν με το αθηνοκεντρικο κράτος και να κερδίσουν τα παραπάνω που αξίζουν στην Θεσσαλονίκη. Η κλασική λογική του “Μακεδονομάχου” με ολίγον ποδοσφαιρική λογική για τους αδικημένους του Βορρά.
Μια κοσμοθεωρία που κρύβει μέσα της την ευθύνη που έχουμε ως ψηφοφόροι για αυτούς που εκλέγουμε. Και την δύναμη. Την δύναμη να τους αλλάξουμε. Να εκλέξουμε αυτούς που θέλουμε πραγματικά. Το μοντέλο που σκεφτόμαστε να εφαρμόζεται για την πόλη ώστε να την βρει όπως πρέπει το 2030.
Ή μήπως βολευομαστε να σκεφτόμαστε με τον ίδιο τρόπο κάθε φορά που πάμε στην κάλπη, ξέροντας ότι θα εκλέξουμε τους ίδιους βουλευτές, με τις ίδιες συνήθειες, τα ίδια επιχειρήματα. Να υποκύψουμε δήθεν στις ίδιες παγίδες που μας βάζει ο εκάστοτε υποψήφιος δήμαρχος με τα ανύπαρκτα ψευτοδιλήμματα ώστε να μην έχουμε αξιώσεις για την επόμενη μέρα.
Η Θεσσαλονίκη δεν μας αρέσει όπως είναι σήμερα. Ζούμε μια αλλαγή. Γίνονται πράγματα. Έστω κι αργά, έστω κι από μόνα τους πολλές φορές. Πες, πες, πες κάτι θα μείνει, κάτι θα γίνει. Μόνο που κουράστηκε ο Θεσσαλονικιός να λέει. Ήρθε η ώρα να δράσει.