Άρθρο του Νίκου Νυφούδη στην εφημερίδα “Μακεδονία της Κυριακής”
Σκεφτείτε να υπήρχε στην Αθήνα ή το Λονδίνο μόνο ένα μέσον μαζικής μεταφοράς. Σενάριο επιστημονικής φαντασίας αλλά για χάριν της συλλογιστικής ας το δεχθούμε.
Να είχε μόνο λεωφορεία για να μετακινηθούν οι πολίτες από το σπίτι τους στην εργασία, από τα προάστια στο κέντρο. Και στο μοναδικό μέσο μαζικής μεταφοράς οι εργαζόμενοι να μην είχαν συλλογική σύμβαση εργασίας για το 2022. Ιούλη μήνα. Τον έβδομο μήνα του χρόνου.
Και αφού δεν είχαν και αφού εμπαίζοντας διαρκώς, αφού γίνονταν μπαλάκι από το υπουργείο Μεταφορών στην διοίκηση του ΟΑΣΘ ψάχνοντας τον φταίχτη για τις καθυστερήσεις, αποφάσισαν να μεταφέρουν την πίεση μέσω του επιβατικού κοινού.
Δηλαδή, το κράτος δεν κάνει σωστά την δουλειά του και να μην την πληρώνει ο υπουργός, ο διοικητής ή το κράτος αλλά ο εργαζόμενος που δεν θα μπορεί να πάει στην εργασία του. Στην εποχή της τεράστιας ακρίβειας να πρέπει να πληρώσει όλο το μεροκάματο στα ταξί.
Και αφού έχουν ανακοινωθεί οι απεργιακές κινητοποιήσεις που αφορούν όλο το μήνα, κανένας υπουργός, βουλευτής, δήμαρχος να μην έχει κινήσει γη και ουρανό για την αναστολή τους με την παράλληλη λύση του προβλήματος.
Φανταστείτε να αρκούνταν ο Αθηναίος ή ο Λονδρέζος πολίτης μόνο σε πύρινες ανακοινώσεις ή καταγγελτικές δηλώσεις. Προφανώς ούτε εσείς, ούτε κι εγώ έχω τόση μεγάλη φαντασία.
Μόνο η Θεσσαλονίκη μπορεί να το ανέχεται αυτό. Και να τους ανέχεται. Όλους. Από αυτούς τους κυβερνητικούς, μέχρι αυτό τον Οργανισμό και όσους τον διοικούν, μέχρι τους βουλευτές και τους αιρετούς μέχρι συγνώμη και τους εργαζόμενους που βάζοντας απέναντι το επιβατικό κοινό πυροβολούν τα πόδια τους.
Αυτό είναι δυστυχώς το πρόβλημα της Θεσσαλονίκης. Ο χαμηλός πήχης. Μια πόλη χωρίς απαιτήσεις, μια πόλη που αρέσκετε στην ατάκα, στην δήλωση, στην επικοινωνία, στις φωτογραφίες και στο socializing.