Η τελευταία εβδομάδα είχε πολύ θλίψη. Όχι από αυτή που σε πιάνει στιγμιαία και μετά από λίγη ώρα ξεχνιέσαι και σου περνά. Πραγματική στεναχώρια. Η είδηση του άδικου θανάτου της Δήμητρας Ιορδανίδου ήρθε στη Θεσσαλονίκη ως κεραυνός εν αιθρία.
Μετακινούνταν με το ποδήλατό της όπως και κάθε μέρα. Ήταν συνειδητή η απόφασή της να μετακινείται στην πόλη με αυτόν τον τρόπο. Γνωρίζοντας καλά την πόλη της, τις δυσκολίες και τις ατέλειές της επέμενε. Μέχρι που συνέβη το κακό. Παρά την εμπειρία και την φυσική της κατάσταση δεν γλίτωσε, γεγονός που επιβεβαιώνει πόσο εκτεθειμένοι σε κίνδυνο είμαστε όλοι μας τελικά.
Σε μια απλή μέρα στο δρόμο για τη δουλειά…
Η Δήμητρα Ιορδανίδου έδωσε δυστυχώς με τον άδικο θάνατο της, μία ακόμα αφορμή να συζητήσουμε για την επικινδυνότητα της πόλης για όσους επιθυμούν να χρησιμοποιούν αυτό το φιλικό προς το περιβάλλον μέσο μετακίνησης. Δεν είναι λίγοι άλλωστε αυτοί, που με αφορμή την πανδημία και τα πακτωμένα μέσα μαζικής μεταφοράς επιλέγουν πια είτε το κλασικό ποδήλατο είτε το ηλεκτρικό πατίνι. Επιπροσθέτως έντονο είναι το κίνημα που επιλέγει αυτά τα μέσα μεταφοράς για λόγους οικολογίας και για το γεγονός πως είναι φιλικότερα προς το περιβάλλον.
Οι ποδηλατόδρομοι στην Ελλάδα έχουν προβλήματα. Δεν είναι μόνο η Θεσσαλονίκη το πρόβλημα. Έργα βιτρίνας, άλλοτε για να μπουν στο φυλλάδιο του εκάστοτε Δημάρχου πως έγινε και αυτό το έργο και άλλοτε για να απορροφηθούν ευρωπαϊκά κονδύλια… Χωρίς ουσιαστική κυκλοφοριακή μελέτη και συνέχεια. Χωρίς ασφάλεια, συνοχή και συνέπεια. Η αστυνόμευσή τους μηδενική. Ουκ ολίγες φορές χρησιμοποιούνται και από μηχανάκια που απλά θέλουν να κόψουν δρόμο στην παραλιακή.
Δυστυχώς μια δεδομένη κατάκτηση στην υπόλοιπη Ευρώπη θέλει πολύ δουλειά για να κατακτηθεί στη χώρα μας. Όχι μόνο για να οριοθετηθούν οι λωρίδες, αλλά για να συνειδητοποιήσουμε όλοι πως το ποδήλατο είναι ισότιμο μέσο μεταφοράς. Έτσι με αντιμετωπίζουν όταν ποδηλατώ στη Μεγάλη Βρετανία. Με το που σηκώσω το χέρι «στρίβω αριστερά» ο πίσω οδηγός κάνει ότι θα έκανε και αν ήμουν οδηγός τετράτροχου. Σεβασμός λοιπόν.
Ας γίνει ο χαμός της Δήμητρας η αφορμή για τον σεβασμό αυτό. Να μην φοβηθούμε το ποδήλατο. Το ποδήλατο είναι το μέλλον. Ένα μέλλον που σε πολλές χώρες έχει έρθει. Σ’ εμάς όλα έρχονται με καθυστέρηση. Πρέπει να ενώσουμε τις φωνές μας και να το απαιτήσουμε. Να διεκδικήσουμε από την πολιτεία το αυτονόητο. Να κατακτήσουμε ότι μπορούμε να κυκλοφορούμε με ποδήλατο, με ασφάλεια. Να διεκδικήσουμε να δημιουργηθούν σοβαρές υποδομές. Αυτό πρέπει να κάνει κάθε πολιτεία. Κάθε Δήμος που θέλει να εξελίσσεται.
Ίσως τότε, με επενδύσεις σε υποδομές και αλλαγής νοοτροπίας θα γίνει πιο ελκυστικό για τους πολλούς. Ταξιδεύοντας στην Ευρώπη βλέπουμε άλλωστε χιλιάδες ποδήλατα να κινούνται με ασφάλεια. Να μπαίνουν σε μέσα μαζικής μεταφοράς, να είναι κομμάτι της καθημερινότητας. Κι έτσι αισθανόμαστε να αναπνέουμε καθαρό αέρα. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν θα γίνονται δυστυχήματα. Όπως ακριβώς με τα αυτοκίνητα τα και τα μηχανάκια. Αλλά τότε γι ’αυτό δεν θα ευθύνεται η αδιαφορία της πολιτείας να υπερασπιστεί το δικαίωμα του ποδηλάτη. Και δικαίωμα του ποδηλάτη είναι να αντιμετωπίζεται ως ίσο μεταφορικό μέσο το ποδήλατο.
Αυτό πρέπει να διεκδικήσουμε, στη μνήμη της Δήμητρας.
*Δημοσιεύθηκε στη “ΜτΚ” στις 7 Νοεμβρίου 2021