Ανάρτηση Νίκου Νυφούδη στα social media
Υπολείμματα τροφών. Το φαγητό που δεν τρώμε γιατί χορτάσαμε ή γιατί μπαγιάτεψε. Είναι το 40% των αστικών στερεών απορριμάτων μας. Κατευθύνονται από το πιάτο και τον νεροχύτη μας απευθείας σε πλαστική σακούλα και στη συνέχεια στον χώρο υγειονομικής ταφής.
Όχι στο Χαλάνδρι. Εκεί, ο Δήμος, αξιοποιώντας σχετικό ευρωπαϊκό πρόγραμμα (από αυτά της κακιάς Ευρώπης που θέλει να πιει το αίμα μας), προχώρησε στην πειραματική χρησιμοποίηση των ξηραμένων υπολειμμάτων τροφών του δήμου ως εναλλακτικού καυσίμου στη βαριά βιομηχανία. Συγκεντρώθηκαν 8 τόνοι βιοαποβλήτων και μεταφέρθηκαν σε τσιμεντοβιομηχανία που τα χρησιμοποίησε αντί του πετρελαίου.
Ας κάνουμε μια ενδιαφέρουσα αναγωγή των αριθμών. Αν η Αττική αξιοποιούσε με τεμαχισμό και ξήρανση τα βιοαπόβλητα που αποθέτει, θα παρήγαγε ετησίως περίπου 200.000 τόνους καυσίμου και θα μπορούσε (α) να καλύψει πλήρως την παραγωγή μιας τσιμεντοβιομηχανίας, (β) εξασφαλίσει ένα σημαντικό έσοδο για τον δήμο, (γ) περιορίσει την εξαγωγή συναλλάγματος δεδομένου ότι οι βαριές βιομηχανίες εισάγουν εναλλακτικά καύσιμα από τρίτες χώρες.
«Ποιος θα κάνει διαλογή των υπολειμμάτων φαγητού του», θα πούνε οι πλέον δύσπιστοι. Οι πολίτες του Χαλανδρίου ανακύκλωσαν το 50% των βιοαποβλήτων τους. Οι πολίτες θέλουν ιδέες και προγραμματισμό. Όταν τα βρίσκουν, είναι «μέσα σε όλα».